Այս աղջիկը 13 տարի ապրել է մանկատանը հետո նրա հետևից եկել է մայրը բայց աղջիկը չի համաձայնել վերադառնալ ընտանիք

Լեռչկան մանկատանն էր շատ վաղուց այնքան որքան հիշում է իրեն:Իրականում նա ինչպես բոլոր երեխաները հիշում է իրեն մոտ 2 3 տարի,բայց մայրը թողել նրան անմիջապես ծնունդից հետո:Մայրիկին ասել են,որ աղջիկս շատ հետ է մնում զարգացումից նրա բուժման համար անհրաժեշտ կլինի գումար իսկ արդյունքում ամենայն հավանականությամբ,չի փրկվի Այնպես որ,մայրը որոշում է կայացրել տանել նրան այնտեղ,որտեղ ապրում են հաշմանդամները:Լեռչկան շատ սխալ պատմություններ էր լսել,բայց առավել հիմնականը նրան պատմում էր իր դաստիարակը

Եվ թվում է,թե զայրացած է Լերայի ծնողների վրա:Բայց փոքրիկը հոգու խորքում անմիջապես արդարացնում է մայրիկին ու հայրիկին որոշում է,որ նրանք պարզապես փող չեն ունեցել։Նրանց համար,ովքեր գիտեն ամբողջ պատմությունը ակնհայտ է որ դա այդպես չէ։Եվ փող կար և մնացած ամեն ինչ բայց չկար հաշմանդամ դաստիարակելու ցանկություն։Դա հավանաբար,կարելի է արդարացնել բայց մարդիկ միևնույն դատապարտում էին։Իսկ Լերոչկայի կյանքը հանկարծ սկսեց կարգավորվել

Սկզբում բժիշկները գլխով էին անում ասում էին,որ ոչ մի լավ բան սպասել պետք չէ։Բայց աղջկա մեջ ասես կախարդանքն էր օգնում Նա ապաքինվեց գրեթե ամբողջությամբ։Համենայն դեպս տեսողությունը լիովին առողջ է և առանց կողմնակի օգնության հեշտ է նստում:Սկսեցին մեծ հույսեր ունենալ մտավոր կողմն էլ էր զարգացել շատ լավ:Դրա մասին իմացան ծնողները։Եվ ահա այդ մարդիկ ովքեր նախկինում նույնիսկ չէին հետաքրքրվում դստեր ճակատագրով,որոշեցին գալ։Այն օրը երբ Լերոչկան արդեն 13 տարեկան էր

Աշխատակցուհիները նայում էին,և նրանց արցունքները հոսում էին։Բայց ոչ թե զգացմունքից այլ ապրումներից Այսքան տարի աղջիկը սպասում էր մայրիկին,իսկ մայրը չէր հիշում նրա մասին:Իսկ հիմա նրան ուզում են որդեգրել ուրիշները,շատ լավ մարդիկ ովքեր նրան սիրում են։ Արդեն գրեթե բոլոր փաստաթղթերը հավաքվել են Եվ նա նրանց լավ է վերաբերվում։Բայց չէ՞որ հաճախ է պատահում որ լքված երեխաները մինչև վերջ հավատում են ծնողների բարությանը,ինչ-որ բան են զգում նրանց հանդեպ Բայց այդ մարդկանց հետ ովքեր եկել էին այսօր,ամեն ինչ հասկանալի էր

Եվ բոլորը հասկանում էին որ այժմ ցանկացած պահի կարող է քանդվել երեխայի պայծառ ապագան։Դժվար էր աչքեր պոկել բակից որտեղ ամեն ինչ տեղի էր ունենում։Ուղիղ պատուհանի տակ:Խոհարարը չի դիմացել և բացել է լուսամուտը:Աղջիկը լայն ժպտաց ծնողներին:Բարև Լերոչկա մայրը ձեռքերը ձգեց — Մենք եկել ենք քո հետևից:Հավաքվիր:Բարև ավելի լայն ժպտաց Լերոչկան և նույնիսկ գրկեց նրանց:-Ցավոք,չեմ կարող։Բայց դուք կարող եք գալ,զրուցել:Ես ձեզ կծանոթանամ բոլորին։Այստեղ հետաքրքիր է

Բայց ինչու,աղջիկս:Մայրիկ հայրիկ,դե դուք ինձ հասկացեք։15 տարի անց դուք կսկսեք ծերանալ հիվանդանալ Կսկսեք վատ մտածել Եվ գուցե նույնիսկ ավելի վաղ դա տեղի ունենա:Շատ գումար պետք կգա այդ ժամանակ Ձեզ պետք կլինի հոգ տանել:Եվ միևնույն է հազիվ թե ձեզ հաջողվի փրկել ասել է Լերան ու կրկին ժպտաց Կանայք ովքեր հետևում էին այդ պատուհանից,սառել էին։Լերոչկան միշտ էլ եղել է շատ լավը ու շատ բարի Արդյոք նա այժմ ցույց է տվել չարը:Ոչ Պարզապես նա շատ երկար էր սպասում անհանգստանում արդարացնում էր այդ մարդկանց։Այժմ նրանք նրա համար ոչ ոք էին:Նա բերեց այն փաստարկները,որոնք 13 տարի առաջ բավարար էին թվում երեխայից հրաժարվելու համար

Դե ինչ կմտնեք հարցրեց նա։Ոչ թողեց նրան մայրը ձեռքը մեկնեց հորը և գնացին դեպի մեքենան:Լերան ծիծաղեց Հետո վերադարձավ այնտեղ որտեղ նրա տունն էր: Սրբեց արցունքների ու ժպտաց բոլորին։Այո,գիտեմ ծնողներս են:Բայց նրանց դուստրը ես չեմ եղել և երբեք չեմ դառնա:Նրանց տիկնիկ է պետք: Ինձ արդեն այլ մարդիկ են հարազատ դարձել։Իսկ երեկոյան եկավ տնօրենը և ասաց որ Լերոչկային շուտով կորդեգրեն։Այդ «այլ մարդիկ» վերջապես հավաքել են բոլոր փաստաթղթերը

ՀԱՎԱՆԵՑԻՔ ? ԿԻՍՎԵՔ ՁԵՐ ԸՆԿԵՐՆԵՐԻ ՀԵՏ
ENTERTAINMENT BLOG
Яндекс.Метрика