Երբ ես ու եղբայրս դեռ մանուկ էինք մայրս մեզ ուշադրություն չէին դարձնում․Նրա համար միայն

Մայրս երբեք ինձ թույլ չէր տալիս իմ համադասարանցիների հետ կինո կամ թատրոն գնալ:Նա ինձ միշտ ասում էր որ մենք ավելորդ փող չունենք դրա համար:Այնպե որ իմ մանկությունը այնքան էլ ուրախ չի անցել:Երբեք չի եղել նման բան,որ դպրոցից գամ տուն, և ինձ սպասի ճաշը :Նա ինձ նդմիջման գումար չէր տալիս:Ինձ մնում էր քարշ տալ արկղեր և շշեր,որպեսզի աշխատեմ գոնե ինչ որ կոպեկներ:Մակարոնը՝ դա թագավորական կերակուր էր ինձ համար:Նրանք ինձ սպասում էին միայն այն օրերին,երբ մայրս լավ տրամադրություն ուներ:Երբեմն ընկերները և ծանոթները հրավիրում էին ինձ հաց ուտելու իրենց մոտ,գիտենալով թե ինչ պայմաններով եմ ես ապրում:Բայց շատ ժամանակ ես հրաժարվում էի:ՕՕՕՕ,ինչ համեղ էր ամեն ինչ նրանց մոտ:

Նրանց տատիկներն ու մայրիկները իսկական վարպետներ էին:Իսկ մեր տանից միայն գարեջրի հոտ էր գալիս: Մայրս տուն էր բերում իր հարբեցող ընկերներին,որոնք կարող էին օրերով մնալ մեր տանը:Այդ օրերին ես չէի գիշերում տանը:Ես իմ ընկերուհիներին խնդրում էի որ գիշերեի իրենց տանը:Նրանք շատ լավ գիտեին ինչումն է խնդիրը:Անմիջապես համաձայնվում էին Ես և եղբայրս սովորել էինք բաց թողնել դասերը:

Մեզ շնորհվել էր ճակատագիրն ու հանգամանքը:Ժամերով կարող էինք թափառելանծանոթ փողոցներով խաղալ փողոցայինների հետ և չզգալ թե ինչպես ենք սառել ցրտից:Ես անկեղծ զարմանում եմ,թե մենք ինչպես ստացանք վկայական և չդարձանք անօթևաններ Մայրս մեզ միշտ ասում էր՝»Ես ոչինչ ձեզ պարտք չեմ»:Հիմա ես 35 տարեկան եմ:Իմ Մայրիկին ես միշտ օգնում եմ:Նա վերջնականորեն հարբեցող դարձավ:Իսկ եղբայրս ծառայում է Հեռավոր Արևելքում:Ես երախտապարտ եմ մեզ,որ մենք անօթևաններ չդարձանք:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
ENTERTAINMENT BLOG
Яндекс.Метрика